|
بیر گون یولوم دوشدو مزارستانا
ائله حس ایله دیم دوران یاتیبدی
گوردوم انسانلاری سسیز سمیرسیز
بیلدیم دن قورتاریب درمان یاتیبدی
سویکه دیم بیر داشا ناتوان دیزی
زیارت ایله دیم آخیر ائومیزی
گوردوم دار قبریده ظالیم چنگیزی
ایلییب دنیانی ویران یاتیبدی
ایسته دیم قییدم ایاخ دایاندی
باخدیم بیر قبره اورییم یاندی
دنیانی ترک ائدیب بیر آز زاماندی
یار وصلین گورمه میش جوان یاتیبدی
حرصدن دیشلریم بیربیرین یئدی
گوزوم گاه آغلادی گاه گولومسه دی
داشین اوستونده کی یازیلار دئدی
شاعر آستا یئری انسان یاتیبدی
ال قانا بویادی دیشیم دوداغی
هر ندن چتیندی اولاد فراقی
گوردوم بیر قبریده خیردا اوشاغی
آناسیننان اوزاخ گریان یاتیبدی
اویما بو دنیانین پیس مرامینا
دنیا سلیمانلار چکمیش کامینا
یولچی طعنه وورور شاه مقامینا
آغادان یوخاری چوبان یاتیبدی
اوردا هیتلر دوروب جنایت ائتمز
یولداش یولداشینا خیانت ائتمز
یوخسوللوغ بیر کسی خیانت ائتمز
توپراق ایچره هامی یکسان یاتیبدی
توپراق لار آلتیندا ارییب بدن
گلمه ئیم ندندی گئتمه ئیم ندن
بیریسی تاپمیری اوچ قاریش کفن
قرانلیق مکاندا عریان یاتیبدی
اوردا نه جلاد وار نه دار آغاجی
قارداشین تانیمیر اوردا خان باجی
دونوب یار یارینا باخمیر قیقاجی
اداسیز عشوه سیز جیران یاتیبدی
اوردا درک ائتمه دیم پاییزی یازی
بیر یئرده قویلانیب اوغریننان قاضی
توپراق آلتدا گوردوم من آیریلمازی
گلیب گئتمه ئینه حیران یاتیبدی
|
روزی گذرم به گورستان افتاد
اینطور حس کردم که روزگار خوابیده است
انسانها را بی سر و صدا دیدم
فهمیدم که گندم تمام شده و آسیاب خوابیده است
زانوهای ناتوانم را به سنگی تکیه دادم
آخرین منزلمان را زیارت کردم
در گوری تنگ چنگیز ستمگر را دیدم
که دنیا را ویران کرده و خوابیده است
خواستم برگردم؛ پایم اما ایستاد
نگاه به گوری کردم که دلم سوخت
اندک زمانی است که دنیا را ترک کرده
جوانی که وصل یار ندیده، خوابیده است
از خشم دندانها را به هم ساییدم
چشمهایم گاه گریست و گاهی خندید
نوشته های روش شعر گفت:
شاعر! آهسته قدم بردار، انسانی خوابیده است!
دندانهایم لبهایم را زخم و خونین کرد
فراق فرزند از هر دردی سخت تر است
در گوری بچه کوچکی دیدم
دور از مادرش گریان خوابیده است
گول بدمرامی این دنیا را نخور
دنیا سلیمانها را به کام کشیده است
گدا به جایگاه شاه طعنه می زند
بالاتر از آقا، چوپان خوابیده است
آنجا هیتلر نمی تواند جنایت کند
دوست را یارای خیانت به دوست نیست
نداری هیچکس را خجل نمی کند
درون خاک همه یکسان خوابیده اند
جسمها در زیر خاک از بین رفته است
آمدن و رفتنم بهر چه بوده است؟
یکی را دیدم که سه وجب کفن نیافته
و در گوشه تاریکی عریان خوابیده است
آنجا نه جلاد است و نه چوبه دار
خواهر برادرش را نمی شناسد
یار به یارش گوشه چشمی هم نگاه نمی کند
آهویی به ادا و عشوه خوابیده است
آنجا پاییز و بهار را نمی شود فهمید
دزد و قاضی کنار هم دفن شده اند
«آیریلماز» را زیر خاک دیدم
که بر این رفت و آمدش حیران خوابیده است
|
