ساغلیقیمدا منی یاد ائت اخوی!
من اولندن سورا جیرما یخوی !
ساغلیقیمدا من دیندیر دیلینن
گلمه ترحیمیمه تاجو گولینن!
ساغلیقیمدا الیوی چک باشیما
یاخما بورنون زیلغین باش داشیما! تا وارام اوزمه الیمدن الیوی
نه قارا گی؛ نه اوزاد سققلیوی!
قوی یانیم من سنه؛ سنده منه یان
سن منه جان دئه؛ دییم من سنه جان! ساللاما قبریمه شالوار باغیوی!
دایاما بوورومه ...،..وی!1دیلیم اولسایدی پوزاردیم تاقیوی!
الیم اولسایدی کسردیم آقیوی! ساغلیقیمدا قولووی بوینوما سال!
گاه گاهی بو سینان گویلومو آل!
هیچ گلیب قبریمه یاد ائتمه منی!
باشیما چالما غلط فاتحه نی!
قالاما شمعیله تونقال ...تومه!
اولموشم؛ یاخمامیشام بال ...تومه!2 کاش گورکن قویا قبریمده دلیک!
منیله دفن اولا بیر جانلی چلیک!
او آداملار کی گلیر فاتحه یه!
ساغلیقیمدا منه چیخمازدی دیه!
اوزادایدیم کفن آلتدان چلیگی!
زور وئریدیم گئنلیدی دلیگی!
بابا! ساغلیقدا منیم گول اوزومه!
مشتری اول سوزومه هم اوزومه!
منی تشویق ائله خلعت لریه !
گویلومو شاد ائله دعوترلریله!
نه یالاندان چپی قهقهلریلن
مرسی احسنت یاشا به به لریلن ائل گرک قیمت اشعاری بیله!
نیه ایراندا گرک شاعر اوله!؟
صنعت شعری چکیبلر فسادا!
دوشدو بازار فصاحت کسادا! بیر غزل کی گلیر عشقیله باشا
کیم آلیر بیر غزلی بیر لاواشا!؟ سعدی،حافظ، بابا طاهر ، خیام
سحرین ائتدی ناهار، ناهارسیز آخشام!
گیمه دی اینینه قیمتلی قبا
سالمادی چینینه بیر تازه عبا! شهریارین آدی دیللرده گزیر
تزه حیدربابا اللرده گزیر
بیرکیچیک ائوده گونون وئردی باشا
قالدی بیر مانقالی بیر حوققا-ماشا۳ ای خدا وئر بیزه بیر عقل و شعور
شاعری ایله میک زنده بگور! | هنگام زنده بونم مرا یاد کن
پس از مرگم یقه را پاره نکن
در زنده بودنم با من به زبان خوش حرف بزن
بعد از مردنم به تاج گل به ترحیمم نیا!
در زنده بودنم دستی بر سرم بکش!
بعد از مرگم آب بینیت را بر سنگ مزارم نریز! تا زنده هستم دستت را ازدستم نکش
نه جامه سیاه بپوش و نه ریشت را درار کن!
بگذار من برایت بسوزم و تو هم برای من بسوز!
من به تو "جان" بگویم و تو هم به من بگو "جان"! بند شلوارت را کنار قبرم آویزان نکن!
...و... را هم به پهلویم نمال!
اگر زبان داشتم، حالت را می گرفتم!
اگر دست داشتم، خشتک را پاره می کردم! در زنده بونم دستت را برگردنم بینداز!
گاهی هم این دلت شکسته مرا بدست آور!
اصلا نیا سر قبرم و یادم نکن!
فاتحه ای را هم که غلط می خوانی بر سرم نزن!
با شمع کنار من آتش و اجاق راه نینداز!
من مرده ام؛ عسل به ماتحتم که نمالیده ام! ای کاش گورکن در قبرم سوراخی قرار دهد!
همراه من هم عصایی جاندار دفن شود!
وقتی کسانی به فاتحه می آیند
که در زندگی با من حرف هم نمی زدند
آن عصا را از زیر کفن دراز می کردم
و سوراخ هایشان را گشاد می کردم! بابا! در زندگیم به رویم بخند!
مشتری حرفم و خودم باش!
مرا با هدیه و خلعت تشویق کن!
دلم را با دعوت کردن شاد کن!
نه با کف و قهقهه
مرسی، احسنت، زنده باد، به به دروغین! مردم باید قدر شعر را بدانند
چرا در ایران باید شاعر بمیرد!؟
صنعت شعر را به فساد کشیده اند
بازار فصاحت کساد شده است یک غزل با عشق سروده می شود
کی همین غزل را به یک نان لواش می خرد!؟ سعدی، حافظ، باباطاهر خیام
سحر را به ظهر رساندند
و بدون ناهار هم روز را به شب رساندند نام شهریار سر زبانهاست
حیدربابا تازه دست به دست میشود
در منزلی کوچک زندگی خود را به پایان برد
از او یک منقل و یک وافور برجای ماند ای خدا عقل و شعوری به ما عطا کن
که شاعر را زنده به گور نکنیم! | Sağlığımda məni yad et əxəvi,
Mən öləndən sonra cırma yəxəvi.
Sağlığımda məni dindir dilinən,
Gəlmə tarhimimə tac-o-gülünən.
Sağlığımda əlivi cək başıma,
Yaxma burnun zılığın baş daşıma. Ta varam üzmə əlimdən əlivi,
Nə qara gey nə uzat səqqəlivi.
Qoy yanım mən sənə, səndə mənə yan,
Sən mənə can de, deyim mən sənə can. Sallama qəbrimə şalvar bağıvı,
Dayama bövrümə s*k da**a*ıvı!
Dilim olsaydı pozardım tağıvı,
Əlim olsaydı kəsərdim ağıvı. Sağlığımda qolunu boynuma sal,
Gah gahi bu sınan göylümü al.
Heç gəlib qəbrimə yad etmə məni,
Başıma çalma qələt fatihəni!
Qalama şəm’ilə tonqal g*t*mə.
Ölmüşəm yaxmamışam bal g*t*mə. Kaş gorkan qoya qəbrimdə dəlik,
Mənilə dəfn ola bir canlı cəlik.
O adamlar ki gəlir fatihəyə,
Sağlığımda mənə çıxmazdı diyə,
Uzadaydım kəfən altdan çəliyi,
Zor verəydim gənələrdi dəliyi! Baba sağlıxda mənim gül üzümə,
Müştəri ol sözümə həm özümə.
Məni təşviq elə xəl’ətlər ela,
Göylümü şad elə d’vətlər elə.
Nə yalandan çəpi qəhqəhlərinən
Mersi, əhsənt, sağol, yaşa, bəhbəhlerilən! El gərək qiyməte əş’arı bilə,
Niyə İranda gərək şair ölə?
Sənəte şe’ri çəkiblər fəsada,
Düşdü bazare fəsahət kəsada. Bir qəzəl ki gəlir eşqiylə başa,
Kim alır bir qəzəli bir lavaşa? Sə’di, Hafez, Baba Tahir, Xəyyam,
Səhərin etdi nahar, naharsız axşam.
Geymədi əyninə qiymətli qəba,
Salmadı çiyninə bir tazə əba. Şəhryarın adı dillərdə gəzir,
Təzə Heydər Baba əllərdə gəzir.
Bir kiçik evdə günün verdi başa,
Qaldı bir manqalı, bir hoqqa maşa. Ey xuda ver bizə bir əql o şu’ur,
Şairi eyləmiəx zində be gur! |
