یادداشت های گاه و بیگاه

نخست از خود شروع می کنم: برای خودم سلامتی جسم و روح بخواهم؟ پادردم  خوب شود؟ دخل و خرجم به هم برسد؟  کفش های کتانیم به این زودی پاره نشوند؟ ماشینم بنزنین کمتری مصرف کند ؟ ...به خانواده فکر می کنم و مسائل جدی تری پیدا می شوند؛  از نوع همین مسائل شخصی ولی با مقیاس بزرگتر! 

به دور و بر و دوستانم می رسم، آرزو می کنم که دانشجویان جوانم عاقبت بخیر شوند. دوستانی که التماس دعا برای کار بعد از فارغ التحصیلی دارند؛ کار مناسب پیدا کنند و  برای دوستانی دیگر هم صبر  و بردباری دربرابر ناملایمات و نامهربانی های روزگار طلب می کنم. 

از شخص و گروه که خارج می شوم؛ یاد پنج سرباز اسير و هزاران زندانی بی نام و نشان و بی گناه در همه جای دنیا می افتم، می گویم خدايا میشود سال نویی همه خانواده ها را کنار هم جمع کنی ؟ 

همین طور که ادامه می دهم؛ مشکلات بیشتر و بزرگتری می بینم که جامعه پرجمعیت تری را درگیر کرده اند. حالا دیگر برای فهرست کردن آرزوها و دعاهایم هم ناتوان می شوم. یاد این دعای خواجه عبدالله انصاری می افتم که به نظر همه دعاها و خواسته های مرا هم در خود دارد:

الهی! می‌بینی و می‌دانی، و برآوردن، می‌توانی. 

الهی! چون حاضری چه جویم، و چون ناظری چه گویم؟

متن کامل این مناجات را اینجا ببینید.