یادداشت های گاه و بیگاه

می دانم خوشحال می شوید که بگویم مدتهاست تمرینها و پروژه های دانشجویانم را فقط به صورت ایمیلی دریافت می کنم و  گاهی صفحات و سایت های وب را به عنوان منبع معرفی می کنم. اصلا هم نگران نیستم که کسی به اینترنت دسترسی نداشته باشد. خیلی از دانشجویان من با gtalk  با من ارتباط دارند. خیلی هایشان هم با فوت و فن های متعدد به فیسبوک دسترسی پیدا می کنند و در آن سایت باهم دوست هستیم. اما شاید ناراحت شوید که بگویم هنوز نه خودم به درستی می دانم و نه تو انسته ام به دانشجویانم استفاده مناسب از آن را یاد دهم. 

اینجایی که من هستم و در این روزگار، جای شما واقعا خالی است؛ خیلی هم خالیست. حیلی سعی می کنم گاهی رفتار و منش شما را تقلید کنم ولی راستش بعضی وقتها خوب از آب در نمی آید. مثلا هیچ وقت دلم نخواسته دانشجویی را که سر کلاسم خوابیده، با عتاب بیدار کنم. اما راستش وقتی کپی و تقلبی در تکالیف دانشجویانم می بینم، سعه صدر شما را ندارم.

کاش می شد زمان را چند سال به عقب برگرداند و من فقط به اندازه یکی دو هفته از همان آخرین تابستان، پیش شما می آمدم.